Anegdota głosi, że Marian Dąbrowski - wydawca i redaktor krakowskiego Ilustrowanego Kuryera Codziennego, wielki miłośnik teatru, planując założenie w Krakowie nowej sceny - a było to gdzieś około roku 1918 - wezwał grono przyjaciół i znajomych, ludzi najbłyskotliwszych w Krakowie, by wymyślić atrakcyjny szyld dla mającego niedługo ożyć przybytku Melpomeny. Panowie długo debatowali, w końcu Tadeusz Boy-Żeleński, obecny tam również, westchnął:
- Znaleźć dobrą nazwę dla teatru...- bagatela...
- Jest! - zawołać miał na to Dąbrowski - "BAGATELA"!!! I tak się zaczęła historia teatru u zbiegu ulic Karmelickiej i Krupniczej...
Powojenne dzieje teatru otwiera Wesoła Gromadka Marii Billiżanki (debiutowali w niej m.in.Tadeusz Łomnicki, Wiktor Sadecki i Danuta Szaflarska). Billiżanka to postać wyjątkowa, niezwykle zasłużona dla tej sceny. Przez 20 lat tworzyła tu teatr dla dzieci, współpracując z najlepszymi artystami tamtych czasów. Mało kto pamięta, jak wielkie nazwiska się tu pojawiały. A więc - Jerzy Leszczyński, u progu działalności Teatru Młodego Widza, etatowy jego aktor czarujący widzów swą kreacją w Pannie mężatce Korzeniowskiego, a kolegów zadziwiający swym zapałem i wytrzymałością w uciążliwych objazdach teatralnych. Także Karol Frycz, twórca fredrowskiego Pana Geldhaba ze znakomitym Kazimierzem Szubertem w tytułowej roli i - Wilam Horzyca, realizujący tu m.in. Igraszki trafu i miłości. Prócz Frycza, przez lat wiele związany z tą sceną, Iwo Gall (jego żona Halina Gallowa stworzyła tu wiele kreacji aktorskich) i jeszcze Jerzy Jarocki, młody, początkujący wówczas reżyser..